9/2009

Prace biurowe
W tym miesiącu nie piszę wstępniaka w żadnej egzotycznej, wakacyjnej scenerii. Piszę w redakcji, przy moim wiecznie tonącym w papierach biurku. Sterty płyt, starych gazet, absurdalnych prezentów, które przychodzą do nas pocztą, to dekoracje, w których czuję się najlepiej. W tle leci La Roux, kręcą się wiatraki, które zastępują nam latem klimatyzację, rowery zastawiają korytarzyk w naszym „open space”. Przestrzeń otwarta jest domeną każdej szanującej się korporacji, ale to chyba jedyny taki akcent, który przybliża nas do świata prac biurowych. W polskich komediach romantycznych pracownicy redakcji pism popijają świeże soki z marchwi, dzień zaczynają od jogi, mają prywatnych masażystów, jeżdżą kabrioletami (koniecznie po moście Świętokrzyskim), a ich jedynym obowiązkiem jest robienie prezentacji. PowerPoint trafił nawet tam – prezentacja dla szefa skutecznie może zablokować randkę głównym bohaterom. Ja tak nie mam, bo prezentacji nie robię. Mój serial nazywałby się Nigdy w życiu... nie zrobiłam prezentacji w PowerPoincie. Dopiero za sprawą Pechy Kuchy dowiedziałam się, że omija mnie przez to dużo szczęścia. Przeczytajcie tekst o tajemniczym zjawisku, dzięki któremu PowerPoint może być, uwaga, czymś ekscytującym (str. 54). By dociągnąć do ideału, powinnam pewnie pomyśleć jeszcze o zdrowszym trybie życia. Jak pisze złośliwie Kuba Żulczyk w swoim felietonie: „biegać codziennie rano po parku w dresie i popijać swoje makrobiotyczne obiadki biovitalem” (str. 12). Na to widoków specjalnych nie ma, bo popieram go w twierdzeniu, że takie życie jest bardzo smutne, chociaż z pewnością trwa trochę dłużej. Wśród nowych umiejętności, które nabędę być może tej jesieni, najbardziej cieszy mnie szycie. Do numeru dodajemy wykrój tiszertu, według projektu Moniki Jakubiak, który możecie uszyć samodzielnie lub wspólnie z nami zrobić to w październiku (str. 17). W tym sezonie propagujemy dobrą modę i dobry humor. Nawet w biurze.

Hanna Rydlewska