2/2009

Tradycji zadość
Tradycja to słowo wytrych, stempel ze znakiem jakości. Brakuje nam dzisiaj punktów odniesienia, odwołujemy się zatem do przeszłości. Retro rządzi w modzie, fotografii, literaturze. Mamy tradycję polskiej szkoły plakatu. Tradycyjny jest polski len i pączki od Bliklego. Ten hype trwa, mimo że hasło „tradycja” ma również negatywne, pachnące zaściankiem konotacje. Na szczęście nasze tradycje w dziedzinie krawiectwa, szczególnie męskiego, zaściankowe nie są. W tym numerze polecam historię dynastii Zarembów, a przede wszystkim Tadeusza Zaremby, którego garnitury nosił sam Sherlock Holmes (str. 56). Dzisiaj tradycjom mody męskiej próbuje sprostać Tomasz Ossoliński, nasz bohater okładkowy. W wieku 20 lat został głównym projektantem mającej ogromną renomę marki Bytom, od kilku lat pracuje zaś na własny rachunek, szyjąc nowoczesne ubrania według starych reguł. Myślę tutaj o dbałości projektowania, pewnej klasie, która, niestety, nie przynależy do naszych czasów. Przeczytajcie wywiad z Tomaszem Ossolińskim (str. 30), a także obejrzyjcie sesję z ubraniami z jego najnowszej kolekcji Hugenoci. Gra z tradycją jest w pewnych ramach motywem przewodnim większości tekstów w tym miesiącu. Fisz specjalnie dla nas wrócił do swoich podwórkowych korzeni (str. 48); tradycji spod znaku Master of Puppets nie należy lekceważyć. W dziale Ludzie przyglądamy się nietypowym imionom oraz ich właścicielom. Moda na tradycyjne imiona polskie, czyli dobra koniunktura dla Antków i Jagienek, trwa nieprzerwanie od dawna. Odwracamy kota ogonem (jak zwykle) i odpytujemy tych, którzy ze swoimi imionami nie pasowaliby do prozy Sienkiewicza (str. 68). Polecam także reportaż z Krakowskiej Szkoły Scenariuszowej, która ma odchować scenariopisarskie Pokolenie Porno (str. 52). W dziedzinie pisania treatmentów Polacy nie radzą sobie tak dobrze jak przy operatorce, ale wszystko jeszcze przed nami. Na koniec spotkania, które być może staną się klasyką gatunku (i nową tradycją) – Spotkania Nie-Exklusivne (str. 25). Raz w miesiącu w nieteatralnych przestrzeniach warszawskiego Teatru Dramatycznego czekamy na Was, by razem z zaproszonymi gośćmi rozmawiać o tematach bliskich kulturze, nam i jak sądzę – Wam. Bo już trochę się przecież znamy.

Hanna Rydlewska