Polskie kino offowe to śliski temat. Oczywiście jest to ogromna szansa na przedstawianie subiektywnych, bezkompromisowych opinii, ale tak naprawdę czemu „niezależne”? Na Zachodzie off usamodzielnia się od potężnych producentów i inwestorów, których u nas brak. Może więc rodzima niezależność przejawia się inaczej, jej wyróżnikiem są tematyka i oryginalność scenariuszy lub niechęć do podporządkowania się istniejącym trendom. Na pewno cechą charakterystyczną tych produkcji jest słaba strona techniczna i kiepska promocja. Zupełnie inaczej jest w przypadku najnowszego, klasyfikowanego jako niezależny filmu Darka Błaszczyka (znanego jako Cókierek) Niech żyje pogrzeb!!!, który zachwyca wyjątkową plastycznością i poetyką obrazowania. Po części jest to zasługa samego Cókierka, który łączy w swoich filmach wszechstronne doświadczenia. Jest absolwentem historii sztuki UW i Mistrzowskiej Szkoły Reżyserii Andrzeja Wajdy, scenarzystą, reżyserem, artystą multimedialnym, VJ-em oraz współtwórcą grupy artystycznej Fabryka Cókierków i programów S-Forma dla TVP Kultura. Jednak w dużej mierze na jakość części wizualnej wpływ mieli także jego współpracownicy – warszawskie studio Lunapark, które wykonało wszystkie efekty komputerowe, oraz ekipa młodych scenografów, kostiumografów, charakteryzatorów i montażystów. Największą rolę odegrał operator Jan Holoubek, syn Gustawa Holoubka, absolwent PWSFTviT współpracujący m.in. z Edwardem Kłosińskim i Witoldem Sobocińskim. Holoubek pracował już z Błaszczykiem w 2004 roku przy filmie Tylko jedna noc opowiadającym o subkulturze klubowej i DJ Cókierka własnych doświadczeniach z muzykami. Film ten, z Janem Wieczorkowskim i Milką Van der Milś w rolach głównych, został nagrodzony na wielu festiwalach w całej Polsce. Sukces debiutu powtórzy pewnie Niech żyje pogrzeb!!! – oparta na debiutanckim opowiadaniu Pawła Składanka pod tym samym tytułem czarna komedia o polsko-niemieckich relacjach, tradycji i stereotypach. Rozgrywająca się w dramatycznych okolicznościach śmierci głównej bohaterki Marty Rose historia przedstawiona jest z wdziękiem i humorem przez ironicznego narratora. Śmierć w tym wypadku to jednak nie koniec, lecz początek wydarzeń, bo daje ona rodzinie mieszkającej po obydwu stronach granicy szansę na odnowienie kontaktów. Polska strona nalega, aby pogrzeb odbył się w ich rodzinnym mieście, więc prochy Marty lądują w ciężarówce Deutsche Post, a rodzina Rose w wynajętym busie. Emerytowana gwiazda filmowa, nastolatek lubiący przebieranki, mała dziewczynka i załamany, niedostrzegający sensu życia mężczyzna wyruszają w podróż na wschód, nie zdając sobie sprawy z tego, co ich tam czeka. A czeka ich chaos, morze wódki i niespodziewane zakończenie. Zamęt pojawia się przy najmniejszych próbach komunikacji między bliskimi, którzy w rzeczywistości są prawie obcymi sobie ludźmi. Prowadzi to do konfrontacji na wielu poziomach: lingwistycznym, religijnym oraz kulturowym. Przepaść pomiędzy stronami uwydatnia dodatkowo ewidentna stereotypizacja postaci. Wśród Polaków mamy Romana (Artur Dziurman), cwaniakowatego brata Marty, który z każdym pogada przy wódce, szczególnie z przejmującą się rolą kury domowej żoną Iwoną (Magda Woźniak) i ciągle polewającym przyjacielem Mańkiem (Przemysław Bluszcz), narratorem filmu. Jest też Andrzej (Rafał Rutkowski), świadek Jehowy z karykaturalnie metafizycznym podejściem do życia i wypisaną na twarzy dumą, który ceni religię nad własne szczęście. Niemiecka część rodziny ukazana jest jako znacznie bardziej uporządkowana i powściągliwa. Grana przez Ute Gerlach matka Hansa wydaje się nigdy nie tracić spokoju i nawet pozornie rozchwiany emocjonalnie nastoletni transseksualista Toro – w tej roli znakomity offowy aktor Christoff Mortagne – okazuje znacznie mniej emocji, niż moglibyśmy się po nim spodziewać. Jedynym, który opiera się schematowi, jest rozpaczający zupełnie nie po niemiecku Hans (Jan Uplegger).
Zdjęcia do filmu realizowane były głównie w Michałowicach pod Jelenią Górą, część z nich w zabytkowym domu, w którym mieści się siedziba alternatywnego Teatru Cinema. Różnorodność krajobrazu Kotliny Jeleniogórskiej pozwoliła na przedstawienie zarówno polskich, jak i niemieckich plenerów. Tajemniczość i filmowość tamtejszych gór zachwyciły szczególnie na co dzień pracującego w Hollywood Bruce’a Jurgensa, producenta efektów wizualnych. Wyłącznym producentem filmu Niech żyje pogrzeb!!! jest Follow Me Film Production – firma, która powstała zaledwie rok temu, a już brawurowo podbija świat festiwali. Ich pierwsza produkcja, polsko-hiszpański film Przebudzenie ze snu, jako jedyny debiut znalazła się w konkursie głównym XXX Międzynarodowego Festiwalu Filmowego „Mediafest” w Moskwie w czerwcu tego roku.x